Hayat böyle bir şey..

Yazmayalı çook gün olmuş ..Rapor verir gibi yazmaktan hoşlanmıyorum, o nedenle yazmıyorum..

Rutin kan tahlillerim için gittiğim hastanede 2 yaşında minik bir kızla tanıştım, nasıl tatlı nasıl güzel.. Saçları olsa daha da güzel olurdu eminim.. Kafasında boydan boya bir ameliyat izi , yaşına hiç yakıştıramadığım.. Kemoterapi görüyormuş ve her gün kan değerlerine bakılması gerekiyormuş bu sebeple her gün iğnelerle haşır neşir olmak durumunda .. Benim karşımdaki sandalyede annesinin kucağında ağlıyor , önce ablaya diyor..
-Tamam diyorum önce ben ,bak hiç acımayacak..
Annesi , ''sen nelere katlandın kızım bu, ne ki'' diyor..

Kolunda iğneden dolayı oluşan morluklar , gözlerindeki yaşlar , kafasındaki yara izi çok dokundu bana..Çok minik daha, bunca acı !!



Sonra , apartmanımızın Sevinç teyzesi .. Asansörden çıkıyor , bakıyorum ''aa kim bu kadın'' .. Nasıl güzel bakıyor bana , eliyle güzel görünüyorsun anlamına gelen bir işaret yapıyor bana.. Sende çok güzelsin diyorum ama.. Çok zayıflamış, tanıyamayacağım kadar.. En kötüsü , o güzel Türkçesi ve sesi yok artık.. Apartmanımızın Sevinç teyzesi , tiyatro sanatçısı kendisi , düşünün bir tiyatro sanatçısı için sesin ,kendini ifade edebilmenin önemini..Tanıyan vardır eminim Tatlı hayatta İhsan beyin annesi , Bez bebekde Makbuş rollerindeydi. Sevinç Aktansel..

Kimseler hastalanmasa , sevdiklerimiz hep başucumuzda olsa.. Üzülüyorum..