Sakhalin Maceramız

Sakhalin maceramızı paylaşmak istedim..

2006 senesiydi..Biz iznimiz için İstanbul’daydık , izinlerimizde bile merkez ofisten ayrılamayan eşime Sakhalindeki projede ona ihtiyaç olduğu söyleniyor 3-4 ay için.. Eşim bu haberi telefonda veriyor bana sen istemezsen gelmezsin diyor.. Oo canıma minnet 3-4 ay İstanbul’da keyif yaparım diyorum ilk tepki olarak.. Sonra biraz düşününce eşimin işinin hiçbir zaman söylediği sürede bitmediği aklıma geliyor .. Düğüne bile zor gelmişti hatırlıyorum , davetiye göndermiştim kendisine!!

Neyse ani bir kararla bende gelicem diye tutturuyorum.. Hem yeni bir yer görecektim , eşimin sıraladığı tüm negatif şeylere rağmen gidicem dedim.. Şirketten bana da iş ayarlandı orada , çalışma olanağım olduğundan sıkılmayacaktım da..Siz delisiniz ne işiniz var o kadar uzak yerde diye söylenenlere kulaklarımızı tıkadık.. Önce Moskova’ya döndük, sonrada eşyalarımızı toparladık ama evimizi boşaltmadık o bizi bekledi . En kalın kıyafetlerimizle yolculuğa hazırdık artık..

Sakhalinin yerini bilmeyenler için haritada işaretledim..

Yolculuk cook uzun sürecekti.. Moskova havaalanında uzun bekleyişimiz yolculuğu daha da uzun bir hale getirdi..Şimdi hatırlayamıyorum ama 7-8 saate yakın havaalanında uçaktaki arıza sebebiyle bekletildik.. Yanımıza aldığımız kitaplar daha ucağa binmeden bitecekti neredeyse :) Uçak yolculuğumuz 9 saat sürdü.. Tam bir kabustu, bir daha öyle uçağa binmem umarım.. Uçağa bindik ,Rus havayollarında da karşılaştığım ve hiç hoşlanmadığım keskin bir koku.. Sarımsak desem değil, tarif edemem tuhaf bir koku işte.. Orta 3 koltuk verilmiş bize 3 kişi olduğumuzdan dolayı ,yanımızda da Proje müdürümüz var.Havaalanında o kadar çok bekleyince konuştukta konuştuk tabi , şantiyedeki çalışanlardan birinin küçük kızının bitlendiğini , güzelim kıvırcık saçlarını sıfır numara kestirmek zorunda kaldıklarını anlatıyor.Tabi ne bilsin benim bit –pire konusunda huylu olduğumu.. Daha havaalanında beni tuttu mu bir kaşıntı.. Trende bulaşmış sanırım diye de bir dipnot ekliyor sonra.. Eyvah diyorum trendeki 15 saat nasıl geçecek şimdi!!

Neyse daha uçaktaki maceralar bitmedi..Benim boyum uzun olduğundan bacaklarda uzun haliyle , bir oturdum öndeki koltuğa dayanmak üzere dizlerim çok az mesafe var yani.. Uçak doldu haliyle ön koltuğada biri oturdu ve hemen yatırdı koltuğunu arada mesafe falan kalmadı koltukla bir bütün oldum , kımılda şimdi kımıldayabilirsen.. Dizimde yatarak gitti adam resmen!! Ben koridor tarafındayım bu arada biraz bacaklarım açılsın diye arada o tarafa dönüyorum ama o tarafta da alkolik bir adam var.Uçağa biner binmez içki servisini sormaya başladı.. Kaç tane içti ben sayamadım , bir limit varmış onu aştı sonrada parayla alarak içmeye devam etti zıkkım içesice.Birde kurtlu mudur nedir sürekli kıpır kıpır yerinde duramıyor , uyumak istiyor uyuyamıyor .. Tepesinde kitap okumak için ışık yanıyor onu kapatmaya uğraştı uzun bir süre bende onu seyrediyorum, zaten pek severim insanları incelemeyi .. Kapatamadığı ışığı kırmaya çalışıyor adam ,hostes gelip müdahale ediyor duruma ve ışığı kapatıp adamı oturtuyor yerine , koltuğun kol koyma yerinden rahatsız oluyor bir süre sonra da onu kırmaya çalışıyor adam safi zarar ziyan .

O 9 saat nasıl geçti bilmiyorum ama gözlerimi kırpmadan indik uçaktan.. Alana geldik uçağın altından geçtik ve yürüyerek bahçeden çıktık ,benim için tam bir komediydi bu kısım..Ee havaalanı nerede, bavul nerede diyorum :) Neyse bizi bekleyen servis aracına attılar beni, yol arkadaşlarımda(eşim ve proje müdürümüz) bavulların peşine düştüler.. Uçağın uzun rötarı yüzünden uçaktan indikten 1-2 saat sonra binmemiz gereken trenide kaçırmışız tabi. Adadaki ofise götürülüyoruz, karnımızı doyuruyoruz orada.. Sandelye tepesinde dinlenmeye bırakılıyoruz tren saatine kadar ,sanırım o da 5-6 saat sürmüştür..

Sonunda tren saati geliyor , ilk defa trenle uzun bir yolculuk yapacağım ya çok meraklıyım.. Hoş yaptığım kısa yolculukda sadece 1 kereydi o da İstanbul’dan İzmit’e gitmiştim hem de ayakta :) Neyse 2 kişilik kompartımanımıza yerleştiriliyoruz .E görünüş gayet temiz ve güzel, nasıl bitlendi bu çocuk o zaman diye geçiriyorum aklımdan.. Hiç aklımdan çıkmıyor bit olayı ,kaşınmaya devam.Tren yolculuğumuz 15 saat sürecek, adanın bir ucunda indik uçaktan diğer ucuna gideceğiz.. O ucuna uçak yokmuş! Trene bindiğimiz ilk saatler benim gözler kapanıyor artık,kafama beremi geçiriyorum önlem olsun diye ve öyle uyuyorum .. Gece yarısı uykumu alarak cin gibi kalkıyorum tabi.. Bu arada Türkiye ‘den 8 saat ileriyiz. Saate alışabilmem için uyumamam lazımdı ama dayanamadım tabi. Alışırız elbet daha buralardayız diyorum söylenen kocaya.. Biraz treni keşfe çıkıyorum , biraz fotoğraf çekiyorum..Tren bana göre ıssız yerlerde duruyor , 1-2 kişi iniyor karanlıkta kayboluyor hemen.. İnen kadınların hepsinde kocaman tüylü kürkler var , ışıktan uzaklaştıkça ayıya benziyorlar :)

Tren arada okyanus kenarından gidiyor , bakıyorum kıyıya yakın kısımlar buz..Seviyorum trenli olan yolculuğu..

Bu arada ben uyurken uçaktaki sarhoş manyak herif bizim kapıyı çalmış, sigara istemek için.. Eşim zaten kıl olmuştu uçakta adama, Rusça sigaramız yok ve Türkçe uygun bir küfürle göndermiş. Sabaha karşı ben yine dalmışım, neyse uyandım kahvaltı için birşeyler koymuşlar onlardan atıştırdık.Görevli ineceğimiz yere yaklaştığımızı söyledi. 5 dakika duruyormuş meğerse ineceğimiz durakta aceleyle hazırlandık ve indik..

Geldik mi şantiyeye yookkk..

Fotoğrafları Sakhalinde beraber çalıştığımız arkadaşım yolladı aylar önce , o yüzden blogun adresi yok .. Benim fotoğraflar nerede bulamadım!

Not:2-3 gün önce yazdım yazıyı kontrol etmedim, hataları idare edin başım kalabalık bu ara :)

DEVAMI YARIN..